Commissioned by the Netherlands Institute for Human Rights, Nanna de Jong, also known as Nanski Punanski, has created a mural on Kariboestraat. Through this work, the Utrecht-based artist aims to shine a spotlight on people who are not usually in the spotlight.

The mural was created to mark the 75th anniversary of the Netherlands Institute for Human Rights. The brief was to highlight the various aspects the Institute stands for in the artwork. On the left-hand side, a person can be seen planting ivy, which grows upwards through the drainpipe. “She has two buns that are shaped like the flowers. This symbolises mutual recognition. I am part of nature and must protect nature. After all, the Netherlands Institute for Human Rights also stands for sustainability,” explains Nanna.

At the very bottom of the right-hand side of the mural, a teenage boy can be seen playing with a ball. “After all, play brings people together.” Above him is a woman in a wheelchair. She is reaching out her hand to the people passing by. “She is, in fact, trying to draw the passers-by in. This is intended to strengthen the sense of community.”

Behind her stands an older man of Caribbean descent, as the Netherlands Institute for Human Rights also advocates for people from the Antilles and older people who struggle to find work because of their background and age.

The person climbing the ladder is a trans woman, and above her is a glass ceiling that has just been shattered. “This ceiling symbolises women or queer people who are paid less because of their gender or sexual orientation, or who face sexism, homophobia and racism.”

“The passer-by’s perspective is from below. So they look up at people who are often looked down upon. I love that I’ve now been able to put these people in the spotlight.”

Whilst working on the mural, Nanna herself also experienced that sense of community. Not only because she was helped by people she knew, such as her sister Flora, and strangers. But also because passers-by would stop for a moment to have a chat, and because local residents dropped by with coffee, biscuits and wine. “We’ve had lots of lovely reactions and I’ve seen so many happy people. That’s wonderful, and with that I’ve achieved my goal.”

==========

In opdracht van het College voor de Rechten van de Mens heeft Nanna de Jong, ook wel bekend als Nanski Punanski, een muurschildering gemaakt aan de Kariboestraat. Met het werk wil de Utrechtse kunstenaar mensen in de spotlight zetten die daar normaal gesproken niet in staan.

De muurschildering is gemaakt vanwege het 75-jarig bestaan van de Rechten van de Mens. De opdracht was om de verschillende aspecten waar het college voor staat te belichten in het kunstwerk. Op de linkerzijde is een persoon te zien die klimop plant, die via de regenpijp omhoog groeit. “Zij heeft twee knotjes die dezelfde vormen hebben als de bloemen. Dit staat voor wederzijdse erkenning. Ik ben onderdeel van de natuur en moet de natuur beschermen. Het College voor de Rechten van de Mens staat namelijk ook voor duurzaamheid”, vertelt Nanna.

Op de rechterzijde van de muurschildering is helemaal onderaan een tienerjongen te zien die met een bal speelt. “Spelen brengt mensen namelijk samen.” Daarboven staat een vrouw in een rolstoel afgebeeld. Zij reikt haar hand naar de mensen die passeren. “Zij probeert de voorbijgangers in feite te lokken. Dit moet het gevoel van community versterken.”

Daarachter staat een oudere man met een Caribische achtergrond, omdat het College voor de Rechten van de Mens ook opkomt voor mensen van de Antillen en ouderen die vanwege hun achtergrond en leeftijd moeite hebben om een baan te vinden.

De persoon die op de ladder klimt, is een transvrouw en boven haar is een glazen plafond te zien dat zojuist gebroken is. “Dit plafond staat symbool voor vrouwen of queermensen die vanwege hun geslacht of geaardheid slechter worden betaald, of te maken krijgen met seksisme, homofobie en racisme.

“Het perspectief van de voorbijganger is vanaf beneden. Zij kijken dus op tegen de personen waar vaak op neergekeken wordt. Ik vind het mooi dat ik deze mensen nu in de spotlight heb kunnen zetten.”

Tijdens het werk aan de muurschildering ervaarde Nanna zelf ook dat communitygevoel. Niet alleen omdat ze geholpen werd door bekenden, zoals haar zusje Flora, en onbekenden. Maar ook omdat voorbijgangers even stilbleven staan en een praatje maakten, en omdat bewoners langskwamen met koffie, koekjes en wijn. “We hebben heel veel leuke reacties gekregen en ik heb veel blije mensen gezien. Dat is heel mooi en daarmee heb ik mijn doel bereikt.”

Public

Artworks