De tentoonstelling Tuchthuis AR wil het Tuchthuis toegankelijk maken aan de hand van augmented reality en kunst. Augmented reality voegt via je telefoon of tablet een laag toe aan de realiteit. Zonder een voet binnen te zetten in het gebouw maak je kennis met de architectuur van Laurent-Benoît Dewez en de intrigerende verhalen.

ECECCN: 'Mijn concept is geïnspireerd op de bestaande geluidsopname, de architectuur van het gebouw van vroeger en gif nummer 1. De geluidsopname deed mij denken aan vrijheid. Naast enkele andere geluiden stel ik me voor dat ik vogels of kraaien hoor. Ik stelde me ze voor als vogels die hun vrijheid zochten, en vertegenwoordigden de drie schaduwen die ik tekende. De hangende silhouetten van mensen zijn geïnspireerd op de bestaande gif, ze hangen als een beeld van wanhoop. Het zonlicht dat door de ramen valt, waarvan ik aanneem dat ze zich in de kamers bevinden, vertegenwoordigt ook hoop, maar deze hoop verandert geleidelijk in een kerkhof en het verhaal eindigt met de silhouetten. Gezien de historische achtergrond en de architecturale somberheid heb ik in mijn concept stemmige kleuren gebruikt om verdriet weer te geven.'

------------------------------------------------------

The 'Tuchthuis' AR exhibition aims to make the 'Tuchthuis' accessible using augmented reality and art. Augmented reality adds a layer to reality via your phone or tablet. Without setting foot in the building, you will become acquainted with the architecture of Laurent-Benoît Dewez and the intriguing stories.

ECECCN: "My concept was inspired by the existing sound recording, the architecture of the building from the past and gif number 1. The sound recording reminded me of freedom. Besides some other sounds, I imagine I hear birds or crows. I imagined them like birds seeking their freedom, and represented the three shadows I drew. The hanging silhouettes of people are inspired by the existing gif, they hang like an image of despair The sunlight falling through the windows, which I assume in the rooms also represents hope, but this hope gradually turns into a graveyard and the story ends with the silhouettes. Given the historical background and the architectural gloom, I used moody colors in my concept to represent sadness."